ترک دیازپام

ترک دیازپام برای کسانی که دچار اعتیاد به این دارو شده اند و در حال تجربه عوارض ناشی از سوء مصرف این دارو هستند توصیه می شود. در واقع آن ها باید در سریع ترین زمان ممکن نسبت به درمان اعتیاد اقدام کنند. روش های مختلفی برای انجام این کار وجود دارد. در این متن به بررسی برخی از موارد رایج می پردازیم.

دانستنی هایی در مورد دیازپام

دیازپام که نام دیگر آن والیوم می باشد جزو داروهای ضد اضطرابی و آرامش بخش به شمار می رود. کسانی که از بیماری هایی چون اختلالات خواب ، استرس و اضطراب و همچنین حملات پانیک رنج می برند با توجه به نظر متخصص دوز معینی از داروی دیازپام برای آن ها تجویز می شود. باید توجه داشت که زمان مصرف و قطع مصرف این داروها باید طبق اصول پزشکی باشد و از مصرف خودسرانه آن خودداری نمود.

ترک قرص خواب دیازپام برای کسانی که از عوارض ناشی از استفاده پشت سرهم و یا زمان مصرف طولانی مدت دیازپام رنج می برند بسیار حیاتی و مهم است. اعتیاد به دیازپام مانند دیگر مواد مخدر می تواند منجر به عوارض جبران ناپذیری در فرد معتاد به این دارو شود. هنگامی که سطح قابل توجهی از وابستگی فیزیولوژیکی و جسمی در فرد ایجاد شد در این صورت ترک به صورت خودسرانه  ممکن است منجر به بروز مشکلات بسیار زیادی برای فردی که دارای اعتیاد به دیازپام می باشد، شود.

توصیه می شود که اگر قصد درمان دارید حتما تحت نظر این کار را انجام دهید. درمان تخصصی و دارویی برای افرادی که قصد ترک را دارند لازم و ضروری است. اگر مصرف این دارو و یا دیگر انواع داروهای آرامش بخش و مواد مخدر به صورت ناگهانی قطع شود ممکن است علائم خطرناک و حادی برای فرد معتاد به دیازپام ظاهر شود.

برای ترک باید داروهای سریع الاثری را که پزشک تجویز می کند مصرف نمود و به مرور دوز مصرف را کم کرد و در نهایت قطع مصرف شود. برای این که از عوارض ناشی از مصرف زیاد دیازپام جان سالم به در ببریم باید یک سری فرآیند نظارت شده و دقیق سم زدایی را پشت سر بگذاریم.

مشاوره ترک دیازپام

برای اطلاعات بیشتر از بهترین روش‌های درمانی برای ترک دیازپام با مشاورین ما تماس حاصل فرمایید.

اگر اقدام به ترک دیازپام نکنیم چه عوارضی دچار می شویم؟

کسی که به ترک اعتیاد قرص خواب دیازپام اقدام نکند عوارض جدی و خطرناکی در انتظار او است. این دارو می تواند باعث کاهش فعالیت مغز شده و مهارت های حرکتی ، قضاوت و تفکر را در فرد دچار اختلال و آسیب کند. همچنین مصرف دیازپام با الکل و داروهایی که باعث کاهش عملکرد مغز می شوند بسیار خطرناک است. عوارض با توجه به مدت زمان سوء مصرف دیازپام و همچنین سن و شرایط جسمانی و وضعیت بیمار می تواند متفاوت و بسیار خطرناک باشد.

  • خواب آلودگی و عدم تمرکز و ضعف روانی
  • ناتوانی در حرکات مختلف عضلانی
  • ضعف جسمی
  • سردرد
  • سرگیجه
  • لرزش
  • حالت تهوع
  • یبوست
  • ترشح زیاد بزاق
  • خشکی دهان

روش های ترک اعتیاد به قرص خواب دیازپام کدامند؟

روش درمان به عوامل مختلف و شرایط بیمار بستگی دارد. برای مثال فردی که به مصرف خودسرانه داروی دیازپام به صورت بلند مدت اقدام کرده و دارای عوارض جانبی ناشی از مصرف دیازپام می باشد توصیه می شود حتما ً در مراکز بازپروری و ترک اعتیاد بستری شده و توسط پزشک درمان سم زدایی را انجام دهد.  درمان اعتیاد به دیازپام هم درمان های جسمی و هم روحی را شامل می شود. باید این نکته را مد نظر قرار داد که اگر به مصرف دارو آرامش بخشی مانند دیازپام یا موارد مشابه اعتیاد پیدا کردید بدانید که برای ترک آن کار نسبتاً دشوار و خطرناکی را پیش رو دارید.

اگرچه ترک اعتیاد به دیازپام نسبت به برخی مواد مخدر دیگر کمی مشکل و خطرناک است اما نباید از این بابت نگران بود. زیرا اگر تحت نظر دکتر و در کلینیک های معتبر و با داشتن ذهنیت صحیح نسبت به آن انجام شود می توان بدون کمترین عارضه ای بر حل این مشکل همت گمارد و بدون ایجاد اختلالات خواب مجدد آن را کنار گزاشت.شاید اگر به کلینیک ها و مراکز درمانی مختلفی مراجعه کرده باشید هر کدام از آنها شیوه های مختلفی را برای ترک اعتیاد دیازپام به شما پیشنهاد کنند. اما باید بدانید که اصلی ترین روش ها ، به شرح زیر می باشند.

روش سم زدایی و غلبه بر علائم ترک اعتیاد به قرص خواب دیازپام

سم زدایی زیر نظر پزشک باید به گونه ای انجام شود که در نهایت بتوان به راحتی بر علائم ترک و عوارض جانبی که بعد از ترک اعتیاد دیازپام ظاهر می شود غلبه کرد. در واقع توجه به عوارض بعد از ترک از اهمیت فراوانی برخوردار است. وقتی که سم زدایی از بدن فرد شروع می شود ممکن است عوارض و علائمی سخت در وی ظاهر شود.باید توجه کرد که این علائم و عوارض موقتی بوده و اگرچه ناراحت کننده هستند اما چیزی است که در فرآیند سم زدایی لازم است. در روش سم زدایی باید همواره بیمار از نظر پایداری وضعیت و ایمنی تحت کنترل و مراقبت پزشکی باشد.

باید توجه داشت که در این زمان ممکن است فرد دچار اضطراب ، افسردگی و اختلال های روانی و تغذیه ای شود. یکی از نکات اولیه در روش ترک این است که شناسایی شود که چرا فرد بیمار به سمت مصرف خودسرانه و یا سوء مصرف دارو دیازپام گرایش پیدا کرده است. این موضوع سبب می شود که بعد از درمان تخصصی بتوان در پاک ماندن و مواجه مجدد فرد بیمار اقدامات و تصمیم درستی گرفت و شیوه های مطمئنی را برای در امان ماند از این بیماری برای او اتخاذ نمود.

استفاده از روش بستری برای ترک اعتیاد به دیازپام

روش رایج دیگر ،بستری فرد بیمار در کلینیک ها و مراکز ترک اعتیاد به دیازپام است . این روش که بعد از مرحله سم زدایی مورد استفاده قرار می گیرد بیمار را در یک کمپ و مرکز بستری می کنند و تحت نظارت شبانه روزی و زیر نظر پزشک قرار می دهند.این بیماران با شرکت در جلسات مختلف فردی و گروهی که برای آن ها تدارک دیده شده است می توانند مشاوره های لازم را برای درمان دریافت کنند. این مشاوره ها سبب می شوند که آن ها بتوانند به راحتی میل ذهنی و جسمی مصرف دیازپام را تحت سلطه خود درآورند و از آن پیروی نکنند. همچنین سبک زندگی سالم و مهارت هایی که بعد از ترک اعتیاد برای داشتن یک زندگی پرنشاط لازم است به آن ها داده می شود.

درمان سرپایی و مشاوره ای

ترک به روش درمان سرپایی برای خیلی از بیماران مفید است. در روش سرپایی، درمان از فشردگی و تمرکز زیادی برخوردار نمی باشد. درمان مشاوره ای بیشتر برای کسانی مناسب است که دارای اعتیاد شدیدی به دیازپام نبوده و یا در مرحله کنترل این بیماری قرار دارند.  جلسات مشاوره ای به طور منظم برای فرد بیمار در نظر گرفته می شود.این جلسات معمولاً به صورت هفتگی و در طول یک تا دو جلسه برگزار می شود. مواردی که در این جلسات مطرح می شود و به بیماران آموزش داده می شود شامل اصلاح مواد غذایی و مشاوره های فردی و گروهی و همچنین راهکارهایی برای پیشگیری از اعتیاد مجدد است.

برنامه های بازتوانی که برای درمان در نظر گرفته می شود به شدت بیماری بستگی دارد. برخی از بیماران ممکن است به یک شیوه درمانی پاسخ بهتری نسبت به دیگران بدهند. بنابراین نمی توان گفت که یک برنامه یکتا برای همه وجود دارد. مثلا اگر فردی است که چندین سال متوالی داروی دیازپام مصرف می کند و همچنین از عوارض جانبی مصرف زیاد این قرص رنج می برد و می خواهد به ترک این ماده بپردازد روش بستری پیشنهاد می شود.

اما کسی که تازه مدت کمی است که دچار عوارض جانبی سوء مصرف دیازپام شده است و چند ماهی از این زمان می گذرد می توان درمان سرپایی را تجویز کرد. استفاده از خدمات مشاوره ای می تواند برای بیماران مختلف در زمینه ترک موثر واقع شود.


سوالات متداول

کاربرد داروی دیازپام چیست؟

دیازپام (Valium) از نظر درمانی به عنوان داروی ضد اضطراب-ضد آرام بخش متعلق به کلاس بنزودیازپین طبقه بندی می شود. دیازپام بنزودیازپین طولانی مدت است. دیازپام دارای خواص آرامش بخش و عصبی عضلانی سیستم عصبی مرکزی است. با این حال ، مکانیسم دقیق عملکرد بنزودیازپین ها ، از جمله دیازپام ، کاملاً مشخص نشده است. چندین مورد برای دیازپام وجود دارد که توسط سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) تأیید شده است. دیازپام برای مدیریت اختلالات اضطرابی یا کوتاه مدت علائم اضطراب نشان داده شده است. مطابق اطلاعات تجویز شده برای Valium ، نباید از مارک دیازپام ، بنزودیازپین ها به عنوان مونوتراپی برای درمان افسردگی یا اضطراب همراه با افسردگی استفاده شود زیرا تمایلات خودکشی ممکن است در این جمعیت بیمار وجود داشته باشد. یکی دیگر از کاربردهای دیازپام برای تسکین علامت در بیمارانی است که سندرم ترک حاد الکل دارند. دیازپام ممکن است در کاهش علائم از جمله اضطراب حاد ، لرزش و قریب به اتفاق دلهره حاد مفید باشد. دیازپام همچنین به عنوان یک درمان کمکی برای تسکین اسپاسم عضلات اسکلتی مرتبط با شرایط عصبی خاص و اسپاسم های رفلکس ناشی از آسیب شناسی موضعی مانند التهاب ماهیچه ها یا مفاصل ثانویه به تروما نشان داده شده است. دیازپام همچنین دارای خاصیت ضد تشنجی است و به عنوان یک درمان کمکی برای درمان برخی از اختلالات تشنجی معرفی می شود. درمان با دیازپام به بیماران وابسته به مواد دیگر ، از جمله الکل ، توصیه نمی شود به جز مدیریت علائم سندرم ترک حاد الکل. بنزودیازپین ها ، از جمله دیازپام ، باید با احتیاط شدید در بیماران با سابقه پزشکی در مورد سوء مصرف مواد مخدر یا الکل تجویز شود و نباید در بیماران با تشخیص بیماری روانی از آنها به عنوان یک درمان اصلی استفاده شود. برای همه موارد استفاده از دیازپام ، کمترین دوز مؤثر برای دستیابی به نتایج درمانی مطلوب مورد نیاز است تا در کمترین زمان ممکن تجویز شود. درمان با دیازپام ، برای هر یک از نشانه های تأیید شده توسط FDA ، نباید از دو تا سه ماه تجاوز کند ، از جمله یک دوره کاهش تدریجی دوز برای جلوگیری از علائم ترک ناخوشایند پس از قطع.

علائم مصرف بیش از حد دیازپام چیست؟

شایع ترین علائم مصرف بیش از حد دیازپام شامل خواب آلودگی ، آرام بخش بیش از حد ، آتاکسی ، گیجی و کاهش رفلکس ها است. مصرف بیش از حد دیازپام به ندرت باعث ایجاد اغما می شود و به ندرت باعث مرگ می شود. مصرف بیش از حد دیازپام به طور معمول وضعیت تهدید کننده زندگی را نشان نمی دهد مگر اینکه یک بیمار سایر مختل کننده های سیستم عصبی مرکزی ، از جمله الکل را نیز مصرف کرده باشد. از آنجا که اثرات مصرف بیش از حد دیازپام کاهش می یابد ، ممکن است یک بیمار علائم سرخوشی و عدم هوشیاری بیش از حد را تجربه کند ، مگر در مواردی که بیمار از دوز شدید دیازپام رنج ببرد. دیازپام تأثیرات کمتری بر تنفس ، ضربان نبض و فشار خون دارد. اگر گمان می کنید علائم مصرف بیش از حد دیازپام را تجربه کرده اید ، مهم است که فوراً به دنبال معالجه پزشکی باشید. در هنگام مصرف بیش از حد دوز دیازپام ، مهم است كه در نظر بگیرید كه آیا بیمار قبل از شروع درمان ، سایر داروها یا ماده دیگری را مصرف كرده است. برای درمان مصرف بیش از حد دیازپام در صورت آگاهی بیمار ، استفراغ باید در طی یک ساعت القا شود. اگر مصرف تازه انجام شده باشد ، ممکن است از لاواژ معده برای درمان مصرف بیش از حد دیازپام استفاده شود. در صورت عدم استفاده از تخلیه معده ، ذغال فعال نیز ممکن است برای کاهش جذب استفاده شود. سایر درمانها ممکن است در موارد جدی تر انجام شود ، اما باید با احتیاط انجام شود. دیازپام را در مقادیر بیشتر یا برای مدت طولانی تر فقط با تجویز پزشک مصرف کنید.

چطور بفهمم به این دارو اعتیاد دارم؟

اگر بعد از مدتی باید دوز بیشتری مصرف کنید تا همان اثر قبلی را داشته باشید.
احساس نیاز کردن به دیازپام در طول شبانه روز.
اگر مصرف را قطع کردید و نشانه های شدیدی شامل بی‌خوابی، آشفتگی، اضطراب، سرگیجه، احساس طعم فلزی غیر عادی در دهان، احساس شوک الکتریکی در بازوها و پاها، تاری دید و حساسیت به نور دیدید.

علائم ترک دیازپام چیست؟

دیازپام توسط اداره دارویی (DEA) به عنوان یک ماده کنترل شده طبقه بندی می شود و ممکن است به محض قطع ، وابستگی جسمی و روانی و علائم ترک آن را تسریع کند. اگر وابستگی جسمی به دیازپام ایجاد شده باشد ، در صورت قطع ناگهانی دارو ، بیمار علائم ترک را تجربه می کند. علائم ترک دیازپام ممکن است شامل سردرد ، درد عضلانی ، اضطراب شدید ، تنش ، بی قراری ، گیجی ، تحریک پذیری ، لرزش ، گرفتگی شکم و عضلات ، استفراغ و تعریق باشد. در موارد شدیدتر ترک دیازپام ، علائم ممکن است شامل غیرواقعی شدن ، دفع شخصیت ، افزایش حساسیت به صدا ، بی حسی و سوزن شدن اندامها ، افزایش حساسیت به نور یا تماس جسمی ، توهم یا تشنج صرع باشد. علائم شدیدتر ترک دیازپام در بیمارانی که دوزهای بیشتری دریافت کرده اند و مصرف طولانی تر دارند بیشتر است. قطع ناگهانی دیازپام به بیماران توصیه می شود. در صورت ضروری بودن یا دلخواه قطع شدن ، برای تعیین یک برنامه مناسب با یک پزشک معالج مشورت کنید. کاهش تدریجی دوز باید تحت نظر پزشک انجام شود تا از علائم ناخوشایند ترک جلوگیری شود. علائم ترک ممکن است در صورت انتقال بیماران از بنزودیازپین های طولانی مدت مانند دیازپام به بنزودیازپین های کوتاه مدت بیشتر نیز ایجاد شود. درمان با دیازپام نباید از دو تا سه ماه بیشتر باشد ، از جمله نوسانات تدریجی دوز همچنین احتمال اضطراب بازگشت به حالت خطر نیز وجود دارد. اضطراب برگشت نوعی سندرم موقتی است که در آن علائم قبل از شروع درمان عود کرده و بهبود می یابد. اضطراب بازگشت به احتمال زیاد با قطع ناگهانی دیازپام وجود دارد. توصیه می شود دوز را به تدریج کاهش دهید.

پیام بگذارید